ବୋହୂ ନୁହେଁ, ଝିଅ ଭାବେ ଘରକୁ ଆପଣେଇ ନେଲେ ଶ୍ୱଶୁର… ସାଗରିକା-ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କ ପ୍ରେମ କାହାଣୀର ଭାବପ୍ରବଣ ମୋଡ଼

ପ୍ରେମ କେବେ ଚେହେରା ଦେଖେ ନାହିଁ, ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତି ଦେଖେ ନାହିଁ, ଏପରିକି ଶାରୀରିକ ଅକ୍ଷମତାକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରେମର ରାସ୍ତାରେ ବାଧା ହେବାକୁ ଦିଏ ନାହିଁ। ସତ ପ୍ରେମ ଥିଲେ ଦୁଇଟି ମଣିଷର ମନ ହିଁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପରିଚୟ ହୋଇଯାଏ। ଏହାର ଏକ ଭାବପ୍ରବଣ ଉଦାହରଣ ହେଉଛି ସାଗରିକା ଓ ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କ କାହାଣୀ।

ସାଗରିକା ଜଣେ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ ଝିଅ। ଜୀବନରେ ଅନେକ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ନିଜକୁ କେବେ ଦୁର୍ବଳ ଭାବିନଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମନରେ ମଧ୍ୟ ଥିଲା ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭଳି ଏକ ସୁନ୍ଦର ଜୀବନର ସ୍ୱପ୍ନ। ଭଲପାଇବା, ସମ୍ମାନ ଓ ନିଜର ମଣିଷଟିଏ ପାଇବାର ଇଚ୍ଛା ତାଙ୍କ ମନରେ ମଧ୍ୟ ଥିଲା।

ଏହି ସମୟରେ ତାଙ୍କ ଜୀବନରେ ଆସିଥିଲେ ଶ୍ରୀନିବାସ। ଦୁହିଁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ପ୍ରେମର ସମ୍ପର୍କ ଗଢ଼ି ଉଠିଥିଲା। ଶ୍ରୀନିବାସ ସାଗରିକାଙ୍କ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗତାକୁ କେବେ ତାଙ୍କ ପରିଚୟ କରିନଥିଲେ। ସେ ସାଗରିକାଙ୍କ ମନ, ତାଙ୍କ ସ୍ୱଭାବ ଓ ତାଙ୍କ ଭଲପାଇବାକୁ ଦେଖିଥିଲେ। ସାଗରିକା ମଧ୍ୟ ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କୁ ନିଜ ଜୀବନସାଥୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିସାରିଥିଲେ।

କିନ୍ତୁ ପ୍ରେମର ରାସ୍ତା ସବୁବେଳେ ସହଜ ହୋଇନଥାଏ। ପରିବାରକୁ ନଜଣାଇ ଦୁହେଁ ବିବାହ କରିବାର ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଥିଲେ। ନିଜ ମନର ମଣିଷକୁ ଜୀବନସାଥୀ କରି ଦୁହେଁ ବିବାହ ବନ୍ଧନରେ ବାନ୍ଧି ହୋଇଥିଲେ। ତେବେ ଏହି ବିବାହ ପରେ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ ଥିଲା—ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କ ପରିବାର ଏହି ବିବାହକୁ କିପରି ଗ୍ରହଣ କରିବ?

ଘରେ ନଜଣାଇ ବିବାହ କରିଥିବାରୁ ପରିବାର ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରତିକ୍ରିୟାକୁ ନେଇ ଦୁହିଁଙ୍କ ମନରେ ଭୟ ଥିଲା। ବିଶେଷକରି ସାଗରିକାଙ୍କ ମନରେ ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁଥିଲା। “ମୋତେ କ’ଣ ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କ ପରିବାର ଗ୍ରହଣ କରିବେ? ମୋ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗତାକୁ ନେଇ କ’ଣ ମୋତେ ଅଲଗା ଭାବିବେ?”—ଏଭଳି ଅନେକ ଚିନ୍ତା ତାଙ୍କ ମନକୁ ଘାରି ରହିଥିଲା।

କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ସାଗରିକା ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କ ଘରକୁ ଆସିଲେ, ସେତେବେଳେ ଘଟିଲା ଏମିତି ଏକ ଘଟଣା, ଯାହା ଏହି ପ୍ରେମ କାହାଣୀକୁ ଆହୁରି ଭାବପ୍ରବଣ କରିଦେଲା।

ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କ ବାପା ସାଗରିକାଙ୍କୁ ଦେଖି ତାଙ୍କୁ କେବଳ “ବୋହୂ” ବୋଲି ଦେଖିନଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଝିଅ ଭଳି ଆପଣେଇ ନେଇଥିଲେ। ପୁଅ ଘରକୁ ନଜଣାଇ ବିବାହ କରିଥିଲେ ବୋଲି ରାଗ କରିବା ବଦଳରେ, ସାଗରିକାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ ସ୍ନେହ ଓ ଆଶ୍ୱାସନ।

ଜଣେ ବାପାଙ୍କ ମୁହଁରୁ ଯେତେବେଳେ “ତୁମେ ଆମର ବୋହୂ ନୁହଁ, ଆମ ଝିଅ” ଭଳି ଭାବନା ବାହାରିଥାଏ, ସେତେବେଳେ ତାହାର ମୂଲ୍ୟ ଶବ୍ଦରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା କଷ୍ଟକର। ସାଗରିକାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ହୁଏତ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଖୁସିର ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଥିଲା।

କାରଣ ଜଣେ ଝିଅ ବିବାହ ପରେ ଯେତେବେଳେ ଶାଶୁଘରକୁ ଯାଏ, ତା’ର ମନରେ ଗୋଟିଏ ଭୟ ଥାଏ—“ନୂଆ ଘର ମୋତେ କେତେ ଆପଣେଇବ?” କିନ୍ତୁ ସାଗରିକାଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଶ୍ୱଶୁର ହିଁ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଝିଅର ସ୍ଥାନ ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ମାନବିକତା ହିଁ ଏହି କାହାଣୀର ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର ଦିଗ।

ସମାଜରେ ଆଜି ମଧ୍ୟ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ନେଇ ଅନେକ ପୂର୍ବଧାରଣା ରହିଛି। ଅନେକ ସମୟରେ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ ଝିଅମାନଙ୍କୁ ବିବାହ, ପ୍ରେମ ଓ ପରିବାର ଭଳି ସାଧାରଣ ଜୀବନର ଅଧିକାରରୁ ଦୂରେ ରଖାଯାଏ। କିନ୍ତୁ ସାଗରିକା ଓ ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କ କାହାଣୀ ଦେଖାଇଦେଉଛି ଯେ ମଣିଷର ଶାରୀରିକ ସ୍ଥିତି ତାଙ୍କ ଭଲପାଇବା କିମ୍ବା ମାନବିକତାର ମାପକାଠି ହୋଇପାରେ ନାହିଁ।

ଏହି କାହାଣୀରେ ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କ ଭୂମିକା ଯେତିକି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ, ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କ ଭୂମିକା ମଧ୍ୟ ସେତିକି ପ୍ରଶଂସନୀୟ। ପୁଅ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ବିବାହ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ନିଜ ରାଗକୁ ବଡ଼ କରିନଥିଲେ। ବରଂ ନୂଆ ବୋହୂର ମନକୁ ବୁଝିଥିଲେ। ସେ ବୁଝିଥିଲେ ଯେ ସାଗରିକା ମଧ୍ୟ କାହାରୋ ଝିଅ। ତାଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଭାବନା ଅଛି, ସ୍ୱପ୍ନ ଅଛି, ଏବଂ ନୂଆ ପରିବାରକୁ ନେଇ ଅନେକ ଆଶା ଅଛି।

ସାଗରିକାଙ୍କୁ ଝିଅ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିବାର ଏହି ଘଟଣା କେବଳ ଗୋଟିଏ ପରିବାରର କାହାଣୀ ନୁହେଁ। ଏହା ସମାଜ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏକ ସୁନ୍ଦର ବାର୍ତ୍ତା। ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗତା କାହାର ଜୀବନର ଶେଷ ପରିଚୟ ନୁହେଁ। ଜଣେ ମଣିଷକୁ ତାଙ୍କ ଶରୀର ଦେଖି ନୁହେଁ, ତାଙ୍କ ମନ ଓ ଚରିତ୍ର ଦେଖି ବିଚାର କରିବା ଦରକାର।

ସତ ପ୍ରେମ କେବଳ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥାଏ ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ପରିବାର ମଧ୍ୟ ସେହି ପ୍ରେମକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥାଏ, ସେତେବେଳେ ଗୋଟିଏ ସମ୍ପର୍କ ଆହୁରି ସୁନ୍ଦର ହୋଇଯାଏ। ସାଗରିକା ଓ ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କ ଜୀବନରେ ମଧ୍ୟ ସେହି ଭଲପାଇବାର ଏକ ନୂଆ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି।

ଶେଷରେ ଏତିକି କୁହାଯାଇପାରେ—ସାଗରିକା ଘରକୁ ବୋହୂ ହୋଇ ଆସିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କ ବାପାଙ୍କ ଭଲପାଇବା ତାଙ୍କୁ ଝିଅ କରିଦେଲା। ଏହି ଘଟଣା ପ୍ରମାଣ କରିଦେଲା ଯେ ସମ୍ପର୍କ ରକ୍ତରେ ନୁହେଁ, ହୃଦୟରେ ତିଆରି ହୁଏ।

ଯେଉଁଠି ଅନେକେ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗତାକୁ ଦୁର୍ବଳତା ଭାବନ୍ତି, ସେଠି ଶ୍ରୀନିବାସ ତାହାକୁ ପ୍ରେମର ବାଧା ହେବାକୁ ଦେଲେ ନାହିଁ। ଆଉ ତାଙ୍କ ବାପା ସାଗରିକାଙ୍କୁ ବୋହୂ ନୁହେଁ, ଝିଅର ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଏହି କାହାଣୀକୁ ଏକ ନିଆରା ମାନବିକ ପରିଚୟ ଦେଇଦେଲେ।