By INFOCUS ODISHA 
ପ୍ରେମ କେବେ ରୂପ ଦେଖେନି, ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତି ଦେଖେନି, ଶାରୀରିକ ସକ୍ଷମତା ମଧ୍ୟ ଦେଖେନି। ପ୍ରେମ ଦେଖେ କେବଳ ମଣିଷର ହୃଦୟକୁ। ଯେଉଁଠି ସତ ପ୍ରେମ ଥାଏ, ସେଠାରେ ଜୀବନର କୌଣସି ଅସୁବିଧା ବଡ଼ ହୋଇ ଠିଆ ହୋଇପାରେନି। ଏମିତି ଏକ ନିଆରା ପ୍ରେମ କାହାଣୀର ଉଦାହରଣ ପାଲଟିଛନ୍ତି ସାଗରିକା ଓ ଶ୍ରୀନିବାସ।
ସାଗରିକା ଜଣେ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ ଯୁବତୀ। ତାଙ୍କର ଗୋଟିଏ ହାତ ନାହିଁ। ହେଲେ ଏହି ଶାରୀରିକ ଅସୁବିଧା ତାଙ୍କ ଜୀବନର ସ୍ୱପ୍ନକୁ କେବେ ହରାଇ ଦେଇନାହିଁ। ସେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭଳି ଭଲପାଇବା, ସମ୍ମାନ ଓ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଜୀବନର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଥିଲେ।
ଏହି ସମୟରେ ତାଙ୍କ ଜୀବନରେ ଆସିଥିଲେ ଶ୍ରୀନିବାସ। ଦୁହିଁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗଢ଼ି ଉଠିଥିଲା ଭଲପାଇବାର ସମ୍ପର୍କ। ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କ ପାଇଁ ସାଗରିକାଙ୍କ ଗୋଟିଏ ହାତ ନଥିବା କୌଣସି ବଡ଼ ବିଷୟ ନଥିଲା। ସେ ସାଗରିକାଙ୍କ ଶାରୀରିକ ଅସୁବିଧାକୁ ନୁହେଁ, ତାଙ୍କ ମନକୁ ଦେଖିଥିଲେ। ସେହି ଭଲପାଇବା ଧୀରେ ଧୀରେ ଏତେ ଗଭୀର ହୋଇଗଲା ଯେ ଦୁହେଁ ଜୀବନସାରା ପରସ୍ପରର ସାଥୀ ହେବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ।
ସବୁଠାରୁ ଚର୍ଚ୍ଚାର ବିଷୟ ହେଉଛି—ପରିବାର ଲୋକଙ୍କୁ ନଜଣାଇ ଦୁହେଁ ବିବାହ କରିଥିବା କଥା। ସେମାନଙ୍କ ନିଷ୍ପତ୍ତି ହୁଏତ ଅନେକଙ୍କ ପାଇଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଘଟଣା ଆଜି ଏକ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ ମଧ୍ୟ ଛିଡ଼ା କରୁଛି—ବିବାହ ପାଇଁ ଜଣେ ମଣିଷର ଶାରୀରିକ ସକ୍ଷମତା ହିଁ କ’ଣ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ମାପଦଣ୍ଡ?
ସମାଜରେ ଆଜି ବି ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ନେଇ ଅନେକ ପ୍ରକାରର ଭୁଲ ଧାରଣା ରହିଛି। ଅନେକ ସମୟରେ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ ଝିଅ ବା ପୁଅଙ୍କୁ ବିବାହ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ ବୋଲି ଭାବି ନିଆଯାଏ। କିନ୍ତୁ ସାଗରିକା ଓ ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କ କାହାଣୀ ଏହି ଧାରଣାକୁ ଏକ ଶକ୍ତ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି।
ସାଗରିକାଙ୍କ ଗୋଟିଏ ହାତ ନଥିବାରୁ ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ତ ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନୁହେଁ। ତାଙ୍କର ଭାବନା, ସ୍ୱପ୍ନ, ଭଲପାଇବା ଓ ଜୀବନକୁ ନେଇ ଆଶା—ସବୁକିଛି ଅନ୍ୟ ଜଣେ ସାଧାରଣ ମଣିଷଙ୍କ ଭଳି। ଏହାକୁ ବୁଝିପାରିଥିଲେ ଶ୍ରୀନିବାସ। ସେଥିପାଇଁ ସେ ସାଗରିକାଙ୍କ ଅକ୍ଷମତାକୁ ନୁହେଁ, ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଥିବା ମଣିଷକୁ ଭଲପାଇଥିଲେ।
ଏହି କାହାଣୀର ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର ଦିଗ ହେଉଛି—ପ୍ରେମରେ ‘କମି’ ବୋଲି କିଛି ନାହିଁ। ଯାହାକୁ ସମାଜ ଦୁର୍ବଳତା ବୋଲି ଦେଖେ, ସେହି ଜିନିଷକୁ ଯଦି ଜଣେ ମଣିଷ ପ୍ରେମ ଓ ସମ୍ମାନର ଆଖିରେ ଦେଖେ, ତେବେ ସେହି ଅସୁବିଧା ଆଉ ଅସୁବିଧା ହୋଇ ରହେନାହିଁ।
ଶ୍ରୀନିବାସ ଓ ସାଗରିକାଙ୍କ ବିବାହ ଏହି କଥାର ଏକ ଉଦାହରଣ। ଦୁହେଁ ନିଜ ଜୀବନର ନିଷ୍ପତ୍ତି ନିଜେ ନେଇଛନ୍ତି। ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ବାଛିଛନ୍ତି ଏବଂ ସାରା ଜୀବନ ଏକାଠି ରହିବାର ସଂକଳ୍ପ ନେଇଛନ୍ତି।
ତେବେ ଏହି ଘଟଣାକୁ କେବଳ ଏକ ପ୍ରେମ ବିବାହ ଭାବରେ ଦେଖିଲେ ହୁଏନାହିଁ। ଏହା ଆମ ସମାଜ ପାଇଁ ଏକ ବାର୍ତ୍ତା ମଧ୍ୟ ଦେଉଛି। ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ କାହାଠାରୁ କମ୍ ନୁହନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଭଲପାଇବାର ଅଧିକାର ଅଛି, ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିବାର ଅଧିକାର ଅଛି ଏବଂ ନିଜ ପସନ୍ଦର ଜୀବନସାଥୀ ବାଛିବାର ଅଧିକାର ଅଛି।
ସାଗରିକାଙ୍କ ଜୀବନରେ ଗୋଟିଏ ହାତର ଅଭାବ ଥାଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କ ଭଲପାଇବା ତାଙ୍କ ଜୀବନରେ ଏକ ନୂଆ ଆଶା ଆଣିଛି। ଅନ୍ୟପଟେ, ଶ୍ରୀନିବାସ ମଧ୍ୟ ପ୍ରମାଣ କରିଛନ୍ତି ଯେ ସତ ପ୍ରେମ କେବଳ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ କିମ୍ବା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶରୀର ଖୋଜେନାହିଁ; ସତ ପ୍ରେମ ଖୋଜେ ଜଣେ ଭଲ ମଣିଷ ଓ ଏକ ସତ ହୃଦୟ।
ଆଜି ସେମାନଙ୍କ କାହାଣୀ ଅନେକ ଲୋକଙ୍କୁ ଭାବିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରୁଛି। ପ୍ରେମ ଯଦି ସତ ହୁଏ, ତେବେ ଅସୁବିଧା ହଜାର ଥିଲେ ବି ଦୁଇଟି ହୃଦୟକୁ ଅଲଗା କରିବା ସହଜ ନୁହେଁ। ସମାଜ କ’ଣ କହିବ, ଲୋକେ କ’ଣ ଭାବିବେ—ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ ଜରୁରୀ ହେଉଛି ଜୀବନସାଥୀ ପ୍ରତି ଭରସା ଓ ସମ୍ମାନ।
ସାଗରିକା ଓ ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କ କାହାଣୀ ତେଣୁ କେବଳ ଦୁଇ ଜଣଙ୍କ ପ୍ରେମ କାହାଣୀ ନୁହେଁ; ଏହା ହେଉଛି ସମାଜର ଚିନ୍ତାଧାରାକୁ ବଦଳାଇବାର ଏକ ଛୋଟ ପ୍ରୟାସ। ଏହି କାହାଣୀ ଆମକୁ ଶିଖାଏ—ମଣିଷକୁ ତାଙ୍କ ଶରୀରରେ ନୁହେଁ, ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ମାପିବା ଉଚିତ।
ଶେଷରେ ଗୋଟିଏ କଥା କହିହେବ—ସାଗରିକାଙ୍କ ଗୋଟିଏ ହାତ ନଥାଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ହାତ ଧରିବା ପାଇଁ ଶ୍ରୀନିବାସ ଅଛନ୍ତି। ଆଉ ଯେଉଁଠି ଦୁଇଟି ହୃଦୟ ପରସ୍ପରକୁ ସତରେ ବୁଝିପାରେ, ସେଠାରେ ଜୀବନର ଅନେକ ଅସୁବିଧା ମଧ୍ୟ ଛୋଟ ହୋଇଯାଏ।
ସାଗରିକା ଓ ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କ ପ୍ରେମ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏକ ନିଆରା ଉଦାହରଣ—ଯେଉଁଠି ଶାରୀରିକ ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତାଠାରୁ ଭଲପାଇବାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତା ବଡ଼।